طلسم (فاضل نظری)

قبل از هر چیز بایستی از دوستی که من را با او اشنا نمود تشکر و تقدیر نمایم شاعری که بحق میتوان یکی از نادره های قرن حال در ادب پارسی باشد و هست از این رو با این شعر شروع خواهم نمود

طلسم

در گذر از عاشقان رسید به فالم
دست مرا خواند و گریه کرد به حالم

روز ازل هم گریست آن ملک مست
نامه تقدیر را که بست به بالم

مثل اناری که از درخت بیفتد
در هیجان رسیدن به کمالم

هر رگ من رد یک ترک به تنم شد
منتظر یک اشاره است سفالم

بیشه شیران شرزه بود دو چشمش
کاش به سویش نرفته بود غزالم

هر که جگرگوشه داشت خون به جگر شد
در جگرم آتش است از که بنالم

+ سید جمال طباطبایی ازاد - ۱٢:٠٤ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٠/٢/۱

بلبلی از جلوه‌ی گل بی قرار		گشت طربناک بفصل بهار
در چمن آمد غزلی نغز خواند		رقص کنان بال و پری برفشاند
بیخود از این سوی بدانسو پرید		تا که بشاخ گل سرخ آرمید
پهلوی جانان چو بیفکند رخت		مورچه‌ای دید بپای درخت
با همه هیچی، همه تدبیر و کار		با همه خردی، قدمش استوار
ز انده ایام نگردد زبون		رایت سعیش نشود واژگون
قصه نراند ز بتان چمن		پا ننهد جز بره خویشتن
مرغک دلداده بعجب و غرور		کرد یکی لحظه تماشای مور
خنده کنان گفت که ای بیخبر		مور ندیدم چو تو کوته نظر
روز نشاط است، گه کار نیست		وقت غم و توشه‌ی انبار نیست
همرهی طالع فیروزبین		دولت جان پرور نوروز بین
هان مکش این زحمت و مشکن کمر		هین بنشین، می‌شنو و می‌نگر
نغمه‌ی مرغان سحرخیز را		معجزه‌ی ابر گهرریز را
مور بدو گفت بدینسان جواب		غافلی، ای عاشق بیصبر و تاب
نغمه‌ی مرغ سحری هفته‌ایست		قهقه‌ی کبک دری هفته‌ایست
روز تو یکروز بپایان رسد		نوبت سرمای زمستان رسد
همچو من ای دوست، سرائی بساز		جایگه توش و نوائی بساز
بر نشد از روزن کس، دود ما		نیست جز از مایه‌ی ما، سود ما
ساخته‌ام بام و در و خانه‌ای		تا نروم بر در بیگانه‌ای
تو بسخن تکیه‌کنی، من بکار		ما هنر اندوخته‌ایم و تو عار

روز شکار، پیرزنی با قباد گفت		کاز آتش فساد تو، جز دود و آه نیست
روزی بیا به کلبه‌ی ما از ره شکار		تحقیق حال گوشه‌نشینان گناه نیست
هنگام چاشت، سفره‌ی بی نان ما ببین		تا بنگری که نام و نشان از رفاه نیست
دزدم لحاف برد و شبان گاو پس نداد		دیگر به کشور تو، امان و پناه نیست
از تشنگی، کدوبنم امسال خشک شد		آب قنات بردی و آبی بچاه نیست
سنگینی خراج، بما عرضه تنگ کرد		گندم تراست، حاصل ما غیر کاه نیست
در دامن تو، دیده جز آلودگی ندید		بر عیبهای روشن خویشت، نگاه نیست
حکم دروغ دادی و گفتی حقیقت است		کار تباه کردی و گفتی تباه نیست
صد جور دیدم از سگ و دربان به درگهت		جز سفله و بخیل، درین بارگاه نیست
ویرانه شد ز ظلم تو، هر مسکن و دهی		یغماگر است چون تو کسی، پادشاه نیست
مردی در آنزمان که شدی صید گرگ آز		از بهر مرده، حاجت تخت و کلاه نیست
یکدوست از برای تو نگذاشت دشمنی		یک مرد رزمجوی، ترا در سپاه نیست
جمعی سیاهروز سیهکاری تواند		باور مکن که بهر تو روز سیاه نیست
مزدور خفته را ندهد مزد، هیچکس		میدان همت است جهان، خوابگاه نیست
تقویم عمر ماست جهان، هر چه میکنیم		بیرون ز دفتر کهن سال و ماه نیست
سختی کشی ز دهرچوسختی دهی بخلق		در کیفر فلک، غلط و اشتباه نیست

بلبل و مور

شکایت پیرزن

مطالب اخیر

صفحات وبلاگ

موضوعات وبلاگ

آرشیو وبلاگ

نویسندگان وبلاگ

لینکستان